شاید دیگر کافیست . . . سکوت را می گویم . . . شاید به بهانه ی خستگی بود یا به بهانه ای دیگر . . . شاید به بهانه سنگهایی که ناخواسته به من می زدند . . . یا ندانسته به سمت من نشانه می رفتند . . . با اینکه همچنان ادامه دارد . . . اما سکوت کافیست . . . هنگامی که می میریم من و تو بایسته نیست در پایان راه پرسش نمادی بنهیم بلکه نقطه ای کفایت می کند . . . یاآک کارزونکه شايد هنگام آن رسيده است تا كمي سكوت كنم يا بهتر باشد سكوت بنگارم . . . آيا تا بحال به سكوت ها دقت كرده ايد ؟ با اينكه همه آنها سكوتند اما هر كدام معنايي دارند . . . به اميد فرداهاي بهتر . . . يا حق
سكوت را بشنو،سكوت يعني نور سكوت مي ريزد،ز خوشه انگور از آسمان هر شب،سكوت مي بارد و ماه با ما آه،چه حرفها دارد سكوت سرد سنگ،چقدر سنگين است سكوت ماهيها،چه گرم و رنگين است چه راز پنهاني،ميان اين گلهاست سكوت را بشنو،سكوت هم زيباست بنفشه و سوسن،به هم چه مي گويند كه اين چنين خاموش،ز خاك مي رويند سكوت را بشنو،سكوت يك راز است سكوت يك پيغام،سكوت آواز است و گاه در جدال ها . . . قلبم در دستانم می تپید و با آن نفس می کشیدم ، هنگامی که در دستانش بود . . . با قلبم هر چیز را می سنجیدم . . . شاید منطق جایی برای من نداشت . . . و عشق پاک ترین و معصومانه ترین واژه دنیا بود . . . . . . . . . . . . . . . . . . از لحظه های شادی نور می بارید ، از لحظه های غم تاریکی و من از تاریکی می ترسیدم . . . با اینکه تنها اما شاد بودم . . . و هزاران هزار نگفته دیگر . . . که حال شاید دیگر به یاد هم نمی آورم . . . تنها یک چیز : چه زود گذشت کودکی ها . . . با قلبی سرخ که از آن خورشید می تابید . . . از مادری . . . به استواری کوه ، پاکی باران ، سخاوت درختان پربار، گرمای خورشید و مهربانی . . . برای آن دیگر نمونه ای ندارم . . . آری چیزهایی که می نگارم و خواهم نگاشت ، داستان زندگانی من است ، حال ممکن است این من ، خود من باشم یا یک من دیگر . . . . . . . چه فرق می کند ، مهم اینست که می نگارم . . . . . . . . . . . . . . . . . . . گاه می گویم :غمی نیست که دستانم خالیست در پناه او که نگاهدار همه ماست یا حق
نقطه هایی در اینجا خواهم گذارد ...
باشد که نقطه هایم طرحی ماندگار به وجود آورد ..............................
