. . .

بگذار سپیده سر زند

چه باک که من بمیرم و شبنم فرو خشکد

و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد

و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری بازگردد

و راه کهکشان بسته شود . . .

بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پرکشد

. . .                                                                      " دکتر علی شریعتی "

( ۲۹ خرداد ماه )

گرامی باد یاد بزرگ مردی که اگر نمی بود چه بسا

خورشید هایی که در پس ابر جهالت این مردمان

می فسردند .