اتاق تاریک است ، پرده را کنار می زنم و پنجره را می گشایم ...

نور به درون اتاق سرازیر می گردد و من لبریزم از شادی . . . . . .

خوب می نگرم ، پنجره ام را به ابدیت گشوده ام ، به جاودانگی .

حال هنگام پریدن است . . .

از خداوندم می خواهم بالهایم را که هنگام هبوطم در بهـــــشت

به یادگار برایش گذارده ام به من باز گرداند و او . . . سخاوتمند تر

از آن است که خواهشم را نپذیرد . . . .

حال که می شود پرواز کرد پس من هم آماده ام . . . . . . . . . . . . .

                                                                   برای پریدن . . .