. . . . . . . . .

خود را مثال گوسفندی می بینم ، که از گله وامانده است . . .

گرگ هراس در پی ام روان است و قصاب زندگی به پیشوازم آمده ، باید

به یک کدام تن دهم . . .

تا به خود آمدم گرگ تنم را درید . . . و قصاب زندگی با اینکه ترس را از

تنم زدود ، اما . . .

                       سرم را بر تختگاه قربانی خویش نهاد . . .

با تن زخمی توانی ندارم که بگریزم ، هر روز سرمای دشنه او را بر گلویم

احساس می کنم ، اما نمی دانم چه وقت خواهد برید . . .

صبرم زیاد است ، برای تحمل دردها . . .

                                                بی شک ، معجزه ای در راه است . . .