گاهی ذهن آدمی آنقدر مشغول و مغشوش می گردد

که نمی داند چه کند . . .

با خود می گوید : خوب است که شب می توان کمی

خوابید و کمی آسوده شد . . .

اما وقتی می خوابد فکرهایش کابوسی می گردند و

                                        جانش را می آزارند    . . .

. . .

دیروقتیست با خود می گویم : کاش از جنس شیشه بودم ،

آنگاه کسانی که نمی خواهند بدانند و نمی بینند ،

به خوبی می دیدند ، جهنم درونم را             . . .